راه زندگی – خودسازی و خوشبختی در دنیا و رستگاری در آخرت – 15

حضرت امام صادق علیه السلام: لَوْ كَانَ عِنْدَ اللَّهِ تَعَالَى عِبَادَةٌ تَعَبَّدَ بِهَا عِبَادُهُ الْمُخْلَصُونَ أَفْضَلَ مِنَ الشُّكْرِ عَلَى كُلٍّ لَأَطْلَقَ لَفْظَةً فِيهِمْ مِنْ جَمِيعِ الْخَلْقِ بِهَا فَلَمَّا لَمْ يَكُنْ أَفْضَلُ مِنْهَا خَصَّهَا مِنْ بَيْنِ الْعِبَادَاتِ وَ خَصَّ أَرْبَابَهَا فَقَال‏ وَ قَلِيلٌ مِنْ عِبادِيَ الشَّكُور. (مصباح الشریعه ص 24 و ص 25)

اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارى در همه حال بود كه بندگان مخلصش با آن عبادتش كنند، هر آينه آن كلمه را درباره همه خلقش به كار مى برد ، اما چون عبادتى بهتر از آن نبود از ميان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود: «واندكى از بندگان من سپاسگزارند / سوره سبأ، 13».

[شکر، یعنی سپاسگزاری و این تشکر و قدردانی، صرفاً لفظی نمی‌باشد. بلکه انسان باید ابتدا بداند که مُنعم تمامی نعماتش خداوند منّان می‌باشد – سپس نعمت و قدر (اندازه‌) آن را بشناسد - و آن نعمت را درست استفاده کرده و ضایع ننماید – به لفظ نیز شاکر الله جل جلاله باشد].

آرشیو
12 دى 1348  نسخه قابل چاپ  ارسال به دوستان
   کل بازديد : 12686119
   بازدید امروز : 5015
تمامی حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به «پایگاه پاسخگویی به سؤالات و شبهات – ایکس شبهه - ‌x-shobhe» می باشد.
استفاده از مطالب با ذکر منبع بلامانع است.